Archidiecezja Łódzka
Filtruj
Sortuj
Wybierz miesiąc

Wielka Sobota to dzień oczekiwania i ciszy. Aż do wieczornej lub nocnej Wigilii Paschalnej, która jednak należy już do Wielkanocy, nie jest sprawowana żadna Msza święta.

Wigilia Paschalna zaczyna się liturgią światła. Na zewnątrz świątyni celebrans święci ogień, od którego zapalany jest Paschał – duża świeca symbolizująca zmartwychwstałego Chrystusa.
Na Paschale ksiądz kreśli znak krzyża, wypowiadając przy tym słowa: „Chrystus wczoraj i dziś, początek i koniec, Alfa i Omega. Do Niego należy czas i wieczność, Jemu chwała i panowanie przez wszystkie wieki wieków. Amen”. Czerwone gwoździe, które przy tym umieszcza symbolizują rany Chrystusa.
Zapalony Paschał wnoszony jest do zaciemnionej świątyni. Wierni, którzy na liturgię przychodzą ze świecami (w łódzkiej katedrze są to świece chrzcielne), przekazują sobie ogień. W ciągu kilku chwil kościół tonący do tej pory w mroku, wypełnia się światłem.
Na zakończenie liturgii światła śpiewana jest uroczysta pieśń – Exultet, będąca pochwałą Paschału. Zaczyna się od słów: „Weselcie się już zastępy Aniołów w niebie! Weselcie się słudzy Boga! Niech zabrzmią dzwony głoszące zbawienie, gdy Król tak wielki odnosi zwycięstwo!”.
Później następują czytania przypominające historię zbawienia – od stworzenia świata, przez wyjście Narodu Wybranego z ziemi egipskiej i zapowiedzi przyjścia Mesjasza, po Ewangelię o Zmartwychwstaniu Jezusa. Czytania przeplatane są śpiewem psalmów. Po raz pierwszy od początku Wielkiego Postu wierni śpiewają też uroczyście „Alleluja”.
Podczas liturgii następuje również poświęcenie wody, która będzie wykorzystywana m.in. do udzielania sakramentu chrztu.
Wszyscy wierni odmawiają swoje przyrzeczenia chrzcielne – wyrzekają się grzechu, Szatana oraz wszystkiego co prowadzi do zła, wyznają zaś wiarę w Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego.
Wigilia Paschalna kończy się Mszą świętą i procesją rezurekcyjną.

O muzyce w liturgii Wigilii Paschalnej mówi ks. Grzegorz Kopytowski, wykładowca muzyki kościelnej w łódzkim seminarium duchownym.

12:57 | 12.04.2011

Wielki Piątek to drugi dzień Triduum Paschalnego – pamiątka dnia sądu, męki i śmierci Jezusa Chrystusa. Katolików obowiązuje post ścisły. W kościołach nie jest odprawiana Msza święta, a jedynie liturgia Męki Pańskiej.

Liturgia Męki Pańskiej odprawiana jest po południu we wszystkich kościołach. Celebrans i asysta wchodzi w ciszy. Przed ołtarzem kładą się krzyżem, zaś po modlitwie wstępnej wierni słyszą proroctwo o cierpiącym słudze Jahwe i fragment Listu do Hebrajczyków. Później czytana jest lub śpiewana, najczęściej z podziałem na role, Męka Pańska według św. Jana.
Po homilii następuje uroczysta modlitwa wstawiennicza, w której Kościół poleca Bogu siebie i cały świat. W tym momencie wierni modlą się o jedność chrześcijan, za żydów i niewierzących.
Najważniejszym elementem liturgii Męki Pańskiej jest adoracja Krzyża. Celebrans odsłania zasłonięte do tej pory fioletowym suknem jego ramiona i trzykrotnie śpiewa: „Oto drzewo Krzyża, na którym zawisło zbawienie świata”, na co wierni odpowiadają: „Pójdźmy z pokłonem”.
Po liturgii Krzyż zostaje w widocznym i dostępnym miejscu, tak by każdy wierny mógł go adorować (aż do Wigilii Paschalnej jest on najważniejszym punktem w kościele – należy przed nim przyklęknąć, tak jak przed Najświętszym Sakramentem).
Po adoracji Krzyża z ciemnicy przynoszony jest Najświętszy Sakrament, a wierni przyjmują Komunię świętą.
Na zakończenie liturgii odbywa się procesja do Grobu Pańskiego. Na ołtarzu przy nim umieszczonym (albo na specjalnym tronie) wystawiony zostaje Najświętszy Sakrament w monstrancji, która okryta jest przezroczystym welonem (symbolem całunu, w jaki owinięte zostało ciało zmarłego Jezusa).

O muzyce w liturgii Wielkiego Piątku mówi ks. Grzegorz Kopytowski, wykładowca muzyki kościelnej w łódzkim seminarium duchownym.

12:49 | 12.04.2011

Wielki Piątek to drugi dzień Triduum Paschalnego – pamiątka dnia sądu, męki i śmierci Jezusa Chrystusa. Katolików obowiązuje post ścisły. W kościołach nie jest odprawiana Msza święta, a jedynie liturgia Męki Pańskiej.

Liturgia Męki Pańskiej odprawiana jest po południu we wszystkich kościołach. Celebrans i asysta wchodzi w ciszy. Przed ołtarzem kładą się krzyżem, zaś po modlitwie wstępnej wierni słyszą proroctwo o cierpiącym słudze Jahwe i fragment Listu do Hebrajczyków. Później czytana jest lub śpiewana, najczęściej z podziałem na role, Męka Pańska według św. Jana.
Po homilii następuje uroczysta modlitwa wstawiennicza, w której Kościół poleca Bogu siebie i cały świat. W tym momencie wierni modlą się o jedność chrześcijan, za żydów i niewierzących.
Najważniejszym elementem liturgii Męki Pańskiej jest adoracja Krzyża. Celebrans odsłania zasłonięte do tej pory fioletowym suknem jego ramiona i trzykrotnie śpiewa: „Oto drzewo Krzyża, na którym zawisło zbawienie świata”, na co wierni odpowiadają: „Pójdźmy z pokłonem”.
Po liturgii Krzyż zostaje w widocznym i dostępnym miejscu, tak by każdy wierny mógł go adorować (aż do Wigilii Paschalnej jest on najważniejszym punktem w kościele – należy przed nim przyklęknąć, tak jak przed Najświętszym Sakramentem).
Po adoracji Krzyża z ciemnicy przynoszony jest Najświętszy Sakrament, a wierni przyjmują Komunię świętą.
Na zakończenie liturgii odbywa się procesja do Grobu Pańskiego. Na ołtarzu przy nim umieszczonym (albo na specjalnym tronie) wystawiony zostaje Najświętszy Sakrament w monstrancji, która okryta jest przezroczystym welonem (symbolem całunu, w jaki owinięte zostało ciało zmarłego Jezusa).

12:37 | 12.04.2011

Wieczorem w Wielki Czwartek w kościołach parafialnych (oraz zakonnych) odprawiana jest Msza Wieczerzy Pańskiej, rozpoczynająca Triduum Paschalne. Ma ona bardzo uroczysty charakter i jest dziękczynieniem za ustanowienie Eucharystii i kapłaństwa. Powtarzane w jej trakcie gesty przypominają o przebiegu Ostatniej Wieczerzy – tradycyjnej uczty paschalnej, która przypominała o wyjściu Izraelitów z niewoli egipskiej. Chrystus nadał im jednak nowy sens, mówiąc, chleb jest Jego Ciałem, a wino Krwią. Ustanawiając w ten sposób Eucharystię, nakazał Apostołom czynić to samo na Jego pamiątkę.

O muzyce w liturgii Wielkiego Czwartku mówi ks. Grzegorz Kopytowski, wykładowca muzyki kościelnej w łódzkim seminarium duchownym

12:34 | 12.04.2011

Wieczorem w Wielki Czwartek w kościołach parafialnych (oraz zakonnych) odprawiana jest Msza Wieczerzy Pańskiej, rozpoczynająca Triduum Paschalne. Ma ona bardzo uroczysty charakter i jest dziękczynieniem za ustanowienie Eucharystii i kapłaństwa. Powtarzane w jej trakcie gesty przypominają o przebiegu Ostatniej Wieczerzy – tradycyjnej uczty paschalnej, która przypominała o wyjściu Izraelitów z niewoli egipskiej. Chrystus nadał im jednak nowy sens, mówiąc, chleb jest Jego Ciałem, a wino Krwią. Ustanawiając w ten sposób Eucharystię, nakazał Apostołom czynić to samo na Jego pamiątkę.

Przed rozpoczęciem liturgii opróżniane jest tabernakulum, które pozostanie puste aż do Nocy Zmartwychwstania. W jej trakcie – po wielkopostnej przerwie – śpiewany jest hymn „Chwała na wysokości Bogu”, biją też dzwony. Celebrans umywa i całuje stopy dwunastu mężczyznom, co przypomina gest Chrystusa z Ostatniej Wieczerzy. Ma to znaczenie symboliczne – zadaniem Kościoła i kapłanów jest służba.

Po Mszy św. rusza procesja do tzw. ciemnicy. Tam rozpoczyna się adoracja Najświętszego Sakramentu. W tym czasie, aż do Wigilii Paschalnej, ołtarz pozbawiony jest obrusu, świec i jakichkolwiek ozdób.

O przebiegu liturgii mówi ks. Jarosław Kaliński, proboszcz par. św. Urszuli w Łodzi

12:31 | 12.04.2011

Wielki Czwartek jest szczególnym świętem kapłanów. W katedrach odprawiane jest wyjątkowe nabożeństwo – Msza św. krzyżma. Biskup diecezjalny odprawia ją wspólnie z innymi biskupami i duchownymi.

W trakcie Mszy biskup diecezjalny święci oleje – krzyżma i chorych. Służą one później przez cały rok w trakcie udzielania sakramentów: chrztu, święceń kapłańskich i namaszczenia chorych. Liturgia jest także momentem, w którym kapłani odnawiają swoje przyrzeczenia.

12:28 | 12.04.2011

Lubi psy, ogląda transmisje sportowe, nie był w wojsku i ze wstydem przyznaje, że dopiero zaczyna uczyć się obsługi komputera. Łódzkie dzieci przepytały abpa Władysława Ziółka, a on – jak zauważyli sami mali dziennikarze – odpowiadał „długo i szczerze”. Zapis rozmowy ukazuje się właśnie w bezpłatnej gazecie „Bez reszty” i w internecie. Rozmowę przeprowadzili: Julia Wochna, Bożena Pracka i Michał Orzechowski.

14:04 | 11.04.2011

Nowe grzechy małżeńskie wynikają z nowych możliwości, jakie stają przed ludźmi. „Współczesny człowiek żyjący często bez zaplecza rodzinnego czy społecznego, zdany sam na siebie, często poszukuje wartości »w ciemno«, buduje je indywidualnie, czasem kosztem prawdy o sobie” – podkreśla o. Mirosław Pilśniak, dominikanin z Warszawy. Wśród tych grzechów wylicza m.in. kwestię budowania więzi, ich trwania, przeżywania szczęścia, ale też współczesny manicheizm. Wykłady „Nowe grzechy małżeńskie” odbyły się 8 i 9 kwietnia w Zgierzu i Łodzi w ramach „Dominikańskiej Szkoły Wiary”.

11:18 | 11.04.2011

Dziesięciu studentów Wyższego Seminarium Duchownego oo. franciszkanów w Łodzi-Łagiewnikach, przyjmie 9 kwietnia święcenia diakonatu. O swojej drodze do święceń mówi brat Karol Baranowski z Białorusi.

17:22 | 10.04.2011

Przez ostatnie wieki brewiarz kojarzył się z księgą, z którą nie rozstaje się kapłan. Dzisiaj bardziej mówimy o Liturgii Godzin – modlitwie całego Kościoła – podkreśla łódzki liturgista, ks. dr Sławomir Sosnowski. Liturgia Godzin tak właśnie – jako modlitwa wspólna – rodziła się na początku chrześcijaństwa. Była odmawiana w dwóch środowiskach – w katedrach i wśród anachoretów.

16:41 | 08.04.2011