Przygotowanie i świętowanie Bożego Narodzenia

18 stycznia 2026

Do Świąt przygotowywaliśmy się, jako wspólnota kościelna, uczestnicząc licznie w codziennych Roratach o godz. 6.30, co ogromnie nas raduje. Szczególnie cieszył, chyba wszystkich obecnych, widok najmłodszych ministrantów, Wiktorka i Ignasia, którzy zaliczyli wszystkie Roraty. Wdzięczność naszą kierujemy również w kierunku tatusiów, dzięki którym było to możliwe.
Istotną rolę odegrały przepiękne rekolekcje adwentowe, przeprowadzone przez ks. prałata Ireneusza Kuleszę. Rekolekcjonista posłużył się wieloma ciekawymi i przekonującymi przykładami, głównie z Biblii, by poprzeć nimi przekazywane treści. Mówił, iż może być tak, że gmach naszej wiary zostanie zburzony wątpliwościami, grzechami i zalany falą spraw życia codziennego i trzeba by stanąć nad ruinami zasad, które zniknęły z naszego postępowania, by z głębin ducha przywołać wołanie serca – wierzę Panie, ale zaradź memu niedowiarstwu. Przestrzegał przed traktowaniem Pana Boga jako cudownego talizmanu, mającego przynosić szczęście. Trzeba zaufać Bogu, zawierzyć Jego Opatrzności, pozwolić, by On działał, by Jego wola się w naszym życiu wypełniała. Rekolekcjonista wskazał również na potrzebę odkrycia w sobie istnienie różnych bożków, które należy pokonywać mocą Bożą. Na koniec mówił o sakramencie pojednania i Eucharystii, które mają moc uzdrawiania w nas tego co Boże. Jezus powiedział do s. Faustyny: „Powiedz grzesznikom, że zawsze czekam na nich”.
Natomiast Eucharystia to milczenie Boga – jest słabością Jego do nas, największym uniżeniem się Boga. Świat i Eucharystia coraz bardziej oddalają się od siebie. Trzeba wielkiej odwagi, wiele wiary i wolę, by iść pod prąd ku Eucharystii.
Tak przygotowani, rozpoczęliśmy świętowanie Bożego Narodzenia w domach spożywając Wieczerzę Wigilijną, dzieląc się opłatkiem, by o północy pójść na Pasterkę i z całą Wspólnotą naszego Kościoła cieszyć się i dziękować, że Boży Syn stał się jednym z nas, że przyszedł do naszych serc ubogich jak stajenka w Betlejem, by obdarzyć nas pokojem. Liturgii przewodniczył ks. Abp Władysław, powiedział m.in., że Boże Narodzenie to nie tylko wspomnienie, to obecność Jezusa Chrystusa z nami i pośród nas. Od tamtej chwili Jezus przez swoje człowieczeństwo wszedł w rodzinę ludzką.
Po Pasterce młodzież oazowa, która wcześniej upiększała Liturgię radosnym śpiewem, rozdawała wszystkim gorący barszczyk z pasztecikami.
Życzymy wszystkim i sobie również, byśmy mogli przeżywać Boże Narodzenie każdego dnia od nowa i coraz głębiej wnikać w tę Tajemnicę, by Jezus był upragnionym, najcenniejszym, niezastąpionym skarbem.