27.03.2017
Srebrny Jubileusz działalności Koła Przyjaciół Misji  przy Parafii Matki Boskiej Jasnogórskiej w Łodzi  na Widzewie-Wschodzie (1991-2016)
10:26 | 04.01.2017 | Wyświetleń: 386
01

Działania  propagujące ideę misji katolickich rozpoczęliśmy latem 1990 r., by jesienią 1991 r.- skoordynować wiele oddolnych inicjatyw w ramach oficjalnie powołanego do życia Koła Przyjaciół Misji.  Powstanie takiej, niezbyt często spotykanej w parafii diecezjalnej grupy zostało zainspirowane faktem wyjazdu na misje na Wybrzeże Kości Słoniowej w Afryce  wikarego tej parafii o. Zbigniewa Łasia  – misjonarza Klaretyna,  który przez dwa lata (1988 – 1990 r.)  świadczył posługę duszpasterską widzewskiej wspólnocie,  koordynując jednocześnie pracę kilku grup parafialnych. Usłyszawszy o decyzji wyjazdu do Afryki tego bardzo  lubianego kapłana, grupa około dwudziestu jego współpracowników nie tylko postanowiła mu pomagać, ale i zaczęła szerzej interesować się przesłaniem „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię”. Proboszczem był wtedy ś.p. ksiądz Zdzisław Wujak i to dzięki jego zgodzie na nasze spotkania na parafii  mogliśmy  włączyć się w działalność misyjną kościoła powszechnego. Akces do koła  zgłosili zarówno dorośli jak i młodzież szkolna. A na miejsce tych, którzy odeszli do innych zadań napływają inni.

Od początku postanowiliśmy naszą opieką objąć nie tylko znanego nam misjonarza, ale także dotrzeć do innych pracujących poza krajem księży, w pierwszej kolejności z archidiecezji łódzkiej. Szybko nawiązaliśmy  pierwsze kontakty listowe z  księżmi diecezjalnymi –  Kazimierzem Bartkiewiczem  pracującym wówczas  w Zairze oraz  Stanisławem  Brachą z  Argentyny  a także z wieloma misjonarzami zakonnikami.  Lata mijały i poszerzaliśmy listę polskich misjonarzy rozsianych po świecie, do których udało nam się dotrzeć. Dzisiaj na każdym kontynencie  jest ktoś, z kim korespondujemy oraz  wspieramy modlitwą  i datkami serca.  Pisane przez nas do misjonarzy listy tradycyjne w dużej mierze zastąpione zostały korespondencją e-mailową a każdy z nich – jak wspominają misjonarze – stanowi dla nich jakby promień słońca docierający nawet w najdalsze zakątki ziemi. Misjonarze podkreślają jak wielką radość stanowi dla nich ten znak pamięci. Tam daleko, wśród buszu, cudzoziemców i codziennych misyjnych problemów, nadejście listu od rodaków jest dla nich czymś niezwykłym, czymś co podnosi na duchu poprzez świadomość, że jest ktoś kto ich wspiera i o nich pamięta.

Nie tylko członkowie koła mają okazję poznać polskich wysłanników głoszących Dobrą Nowinę na świecie.  Przebywający w kraju na urlopach misjonarze są zapraszani do kościoła Matki Boskiej Jasnogórskiej na spotkanie ze wszystkimi wiernymi.  Obliczyliśmy, że takich spotkań jest średnio sześć w roku. Zaproszeni misjonarze z Afryki, Ameryki, Australii i Azji  w czasie  niedzielnej  wizyty w parafii  głoszą Słowo Boże  i dają świadectwo swej misyjnej posługi na wszystkich  mszach w tym dniu.  Zbierane po mszy do puszek ofiary przeznaczane są na potrzeby pracy misyjnej. Po mszy wieczornej odbywają  się jeszcze „rodaków rozmowy” połączone z  agapą, na której często serwujemy   regionalne  potrawy z dalekich stron, przygotowane pod czujnym okiem misjonarza.

Te częste wizyty misjonarzy wspierają nas w przekonaniu, że realizowane od początku istnienia Koła comiesięczne spotkania (chętnych zapraszamy po mszy wieczornej  w ostatnią niedzielę każdego miesiąca)  i prowadzone również raz w miesiącu niedzielne  kwesty na potrzeby misji są dla pracujących poza Polską księży, sióstr zakonnych i świeckich wolontariuszy dużym wsparciem.  Z szerokim odzewem spotkała się również akcja adopcji na odległość. Wiele osób przesyłając na konta placówek misyjnych  sumę około 15 euro miesięcznie daje możliwość wyżywienia i wykształcenia jednego dziecka z biednego kraju tzw. trzeciego świata.

Odwiedzający nas misjonarze twierdzą jednak, iż największym darem i pomocą jest dla nich modlitwa. Wzajemnie uważamy się za przyjaciół, których choć często nie możemy widywać, to jednak  pozostają w naszej pamięci i w sercach. Modlitwą,  zarówno indywidualnie jak i na comiesięcznych spotkaniach,  obejmujemy zresztą również  pozostałych – nie znanych nam – misjonarzy.

Po niespodziewanej śmierci księdza Wujaka w 1996r.,  jego następca – ksiądz Grzegorz Jędraszek – zaakceptował istniejące formy naszej pracy, a nawet dostrzegł możliwość rozwoju tej działalności. Stało się tak za sprawą misjonarzy, którzy  będąc u nas dość często  pozostawiali pamiątki związane z terenem swojej pracy. Te dary – rzeźby, ubrania, obrazy – przywiezione z dalekich krajów i przekazane nam w darze  trafiały początkowo  do szaf,  ponieważ w budującym się kościele nie było na nie miejsca. Poproszony o pomoc   ksiądz proboszcz w 2001 r.  oddał do naszej dyspozycji  sporą salę,  w której dzięki  staraniom członków Koła, a szczególnie jednego z założycieli Jacka Broniewskiego,  mogliśmy w 2002 r.  urządzić Muzeum Misji, które jest jedynym diecezjalnym muzeum misyjnym w Łodzi. Inne tego typu ekspozycje znajdują się tylko w zakonnych zgromadzeniach misyjnych prezentujących działalność swoich współbraci lub sióstr. Muzeum urządziliśmy własnymi siłami malując pomieszczenia oraz budując i wyposażając gabloty wystawowe. Pracę przy jego tworzeniu zadedykowaliśmy i poświęciliśmy pamięci tragicznie zmarłej w 2000 roku  Oldze Broniewskiej pracującej w kole od lat dziecinnych.

 Nasze muzeum nazywany „ekumenicznym i podmiotowym”, gdyż każdy z eksponatów został nam przekazany przez znanego nam człowieka czyli misjonarzy i misjonarki diecezjalni i zakonni a także osoby świeckie  Napływ coraz to nowych darów spowodował, że w 2005 r.  dostaliśmy kolejną salę,  do której się przenieśliśmy, zaś w 2015 r.  zagospodarowaliśmy już chyba docelowe miejsce naszego muzeum czyli dwa duże pomieszczenia w wyremontowanych podziemiach kościoła. Nowa lokalizacja umożliwiła  urządzenie również muzealnej sali dydaktycznej, w której odbywają się spotkania grup zwiedzających muzeum. Zwiedzanie połączone z pogadanką i prezentacją filmów misyjnych możliwe jest dla grup w każdym wieku po uprzednim  telefonicznym umówieniu się. Najmłodszymi gośćmi były przedszkolaki  z naszego osiedla.  Wielokrotnie gościli tu również uczniowie  szkół podstawowych, gimnazjalnych i licealnych, którzy nie  tylko oglądali eksponaty, ale mogli poczuć się jak na misjach poprzez możliwość zagrania na  ciekawych instrumentach afrykańskich czy przymierzenia regionalnych strojów. W muzeum gościliśmy również zorganizowane grupy dorosłych przyjeżdżające  do nas z całej archidiecezji. Można tu zobaczyć zbiory dotyczące życia codziennego na misjach, życia religijnego, bogaty zbiór masek i tkanin zarówno tkanych jak i malowanych ręcznie batików, eksponaty z dziedziny kultury (instrumenty muzyczne, rzeźby i obrazy) oraz  przykłady flory z różnych kontynentów. Dużym powodzeniem wśród zwiedzających cieszy się zbiór strojów różnych narodów, w które można się ubrać i zrobić sobie zdjęcia. Zgromadziliśmy również bogatą kolekcję filmów dokumentalnych opowiadających o pracy duszpasterskiej  w dalekich krajach, które można oglądać na miejscu.

Trudno jest w kilkunastu zdaniach  opowiedzieć o naszej pracy i o radości z faktu, że tym  skromnym działaniem pomagamy tym, którzy mieli odwagę opuścić rodzinne strony by służyć ludziom często biednym, opuszczonym i potrzebującym Słowa Bożego. Historia naszej pracy  opisana została w kilkunastu już tomach  kroniki,  do której ciągle dokładamy nowe karty.  Dzięki pracy w Kole odkrywamy styl życia innych narodów oraz stajemy się bardziej wrażliwi na potrzeby  i problemy innych ludzi. Poza tym misje to obszar, w którym realizować można wiele zainteresowań, ciekawe dla siebie elementy znajdzie tu plastyk, historyk, pasjonat obcych języków, muzyk, geograf, przyrodnik, etnograf jak i każdy ciekawy świata człowiek. Wielu z nas pewnie nigdy nie wyjedzie na misje, ale – dzięki naszej pomocy kilkudziesięciu misjonarzom, których udało nam się poznać – duchowo, modlitewnie i materialnie możemy uczestniczyć w tym wielkim Boskim dziele.

 

Przewodnicząca Koła – Danuta Baranowska  i  Opiekun Muzeum – Jacek Broniewski