27.03.2017
Październikowe „Dialogi w Katedrze”
22:43 | 09.10.2015 | Wyświetleń: 169
phpvT28O6.jpg

Październikowe „Dialogi w Katedrze”, których tematem była "Obecność Krzyża", rozpoczęły się od wprowadzenia do Bazyliki Archikatedralnej Symboli Światowych Dni Młodzieży, które w tych dniach pielgrzymują po terenie Archidiecezji Łódzkiej.

Słowo przywitania i wprowadzenia skierował do zebranych ksiądz prałat Ireneusz Kulesza – proboszcz katedry, a następnie głos zabrał ksiądz Przemysław Góra- archidiecezjalny duszpasterz młodzieży. Po pieśni mówiącej o krzyżu, na pytania przesłane drogą elektroniczną odpowiadał Metropolita Łódzki Marek Jędraszewski.

1. Dzisiejszy świat odrzuca krzyż, jak przeciwstawić się temu? Kobieta lat 53

Świat dziś krzyż odrzuca, bo On nie jest w modzie. Arcybiskup Jędraszewski przywołał słowa Jana Pawła II, które wypowiedział w roku 1991. Wówczas Papież przebywał w naszym kraju i odwiedzał poszczególne miasta, rozważając Przykazania Boże. Święty Papież mówił:
–„Kiedy Bóg mówi: „Pamiętaj, abyś dzień święty święcił”, słowo Jego nie tylko dotyczy jednego dnia w tygodniu. Dotyczy ono całego charakteru naszego życia. W tym naszym ludzkim życiu nieodzowny jest wymiar świętości. Jest on nieodzowny dla człowieka, ażeby bardziej „był” – ażeby pełniej realizował swe człowieczeństwo. I nieodzowny jest dla narodów i społeczeństw.” Tak, więc albo dążymy do pełni człowieczeństwa, albo do tej pełni nigdy nie dojdziemy, będziemy siebie ograniczali, wycinali z siebie, ze swego wnętrza coś bardzo istotnego. Nie chodzi tylko o nasze wnętrze, ale również oto, by przestrzeń naszego życia była pozbawiona tego, co jest święte. Tym bardziej, że większość naszego kraju tworzą ludzie ochrzczeni. Papież nie mówi, że za wszelką cenę i wszędzie musi być element sacrum, ale zwracając się do niewierzących mówi: uszanujcie nas, starajcie się nas zrozumieć. Zrozumcie nas, bo i my chcemy was zrozumieć, was niewierzących.

Tolerancja, to zrozumienie tych, którzy są obok nas. On ma prawo do bycia takim, jakim jest! Ja mam prawo być, jaki jestem. Musi mnie uszanować tak, jak ja szanuję jego. Tolerancja to uszanowanie tego, że obok mnie jest ktoś inny. Niestety dla wielu tolerancja oznacza zupełnie coś innego. Zero tolerancji dla innych niż ja! – co to za tolerancja? – pyta Metropolita.
My mamy prawo do wolności sumienia i wolności wyznania – to gwarantuje nasza konstytucja. Mamy prawo do tego, by był obecny wśród nas krzyż Pana naszego Jezusa Chrystusa.

2. Czy zdaniem Księdza Arcybiskupa obecność krzyża powinna być przedmiotem debaty społecznej? Mam wrażenie, że mówienie o Krzyżu, wywołuje niepotrzebne napięcie i zamęt. Mężczyzna lat 25

W tym pytaniu jest widoczna konkretna postawa. Widać w niej ucieczkę przed problemem, ucieczkę przed pytaniem, kim jestem i kim chciałbym być w mojej ojczyźnie, mojej Polsce. Ta debata jest i toczy się na różnych forach. O tym, że debata wciąż trwa, jest książka Barbary Stanisławczyk p.t.: Kto się boi prawdy? Walka z cywilizacją chrześcijańską w Polsce. Niektórzy, stawiają pytanie: czy to jest jeszcze jedna Polska, w której są dwie różne kultury czy to są już dwie Polski?

Metropolita odwołał się do wczorajszego zdarzenia, które miało miejsce w sali kolumnowej sejmu. Mówił: wczoraj w sejmie, odbyła się dysputa w cyklu dziedzińca dialogu. Zostało tam postawione pytanie: czy grozi nam państwo wyznaniowe, czy nie wyznaniowe? Grozi nam państwo wyznaniowe, gdyż trybunał konstytucyjny uznał, że lekarz może powołać się na swoje sumienie i odmówić np. aborcji. – mówią niektórzy. Prof. Mikołejko, który oficjalnie przyznaje się do ateizmu mówił.: dziś mamy do czynienia z grą cywilizacyjną pomiędzy nihilizmem, a funadametalizmem. Nihilizm, nie chce uznawać żadnych wartości, ta postawa jest coraz bardziej obecna w Polsce. Podkreślił on, że w jest Polsce od 40% – 60 % polaków, którzy nie uczestniczą w życiu narodowym. To widać we frekwencji wyborczej. Zadowalającym są ostatnie badania CBOS- u, z których wynika, że grupa młodych ludzi, którzy są zaangażowani w życie Kościoła, są grupą najbardziej ideowa, najbardziej zaangażowaną w sprawy publiczne. Oni są najbardziej zaangażowani patriotycznie. Sama socjologia pokazuje, że ktoś, kto jest blisko Kościoła jest zaangażowany w życie społeczne. Nieszczęściem jest to, że nihilizm, chce dziś zawładnąć wszystkimi i wszystkim.

Dziś trzeba zadać sobie pytanie: czym jest dziś Państwo? Nie wolno nam dziś unikać dysputy, nt. krzyża, na temat państwa narodu i społeczeństwa. Jeżeli nie będziemy chcieli brać udziału w dyspucie nt. wiary, to sami skażemy się na zatracenie. Jeśli przyjmiemy postawę strusia, chowającego głowę w piasek i będziemy udawać, że nic się nie dzieje, to nie wolno nam potem mówić, że jest źle!

3. Jak zapobiec tendencji dążącej do usuwania krzyża w szkołach i miejscach publicznych? Czemu ludzie wstydzą się znaku krzyża, który jest dla nas chrześcijan tak ważnym symbolem, Kobieta lat 20.
Jakich argumentów mamy używać, aby w mojej szkole wisiały krzyże? Niestety krzyż jest tylko w klasie gdzie mamy religię. Dziewczyna lat 17.

Arcybiskup Marek Jędraszewski przywołał historię życia księdza Władysława Dębskiego, który 2 listopada 1939 został aresztowany przez władze niemieckie i osadzony w więzieniu w Inowrocławiu. Dnia 8 lutego 1940 trafił do hitlerowskiego obozu koncentracyjnego w Stutthofie, a 10 kwietnia 1940 został przewieziony do obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen, gdzie został zamordowany 28 maja 1940 za to, że nie chciał podeptać różańca. 13 czerwca 1999 wraz z 108 męczennikami z czasów II wojny światowej został beatyfikowany przez Jana Pawła II. Myślę, że ten ksiądz, jest wzorem dla nas, jak krzyża bronić do końca. Jest on dla nas wzorem, kiedy by brakło nam odwagi do krzyża się przyznać.

Następnie Arcybiskup Jędraszewski przywołał słowa Jana Pawła II z pielgrzymki do Polski w 1997 roku i Mszy św. w Zakopanem.
„Będą patrzeć na Tego, którego przebili” – te słowa kierują nasz wzrok ku Krzyżowi świętemu, ku drzewu krzyża, na którym zawisło Zbawienie świata. „Nauka, bowiem krzyża – jak pisze św. Paweł – która jest głupstwem dla świata, dla nas jest mocą Bożą” (por. 1 Kor 1,18). Rozumieli to dobrze mieszkańcy Podhala. I kiedy kończył się wiek XIX, a rozpoczynał współczesny, ojcowie wasi na szczycie Giewontu ustawili krzyż. Ten krzyż tam stoi i trwa. Jest niemym, ale wymownym świadkiem naszych czasów. Rzec można, iż ten jubileuszowy krzyż patrzy w stronę Zakopanego i Krakowa, i dalej: w kierunku Warszawy i Gdańska. Ogarnia całą naszą ziemię od Tatr po Bałtyk. Chcieli wasi ojcowie, aby Chrystusowy krzyż królował w sposób szczególny na Giewoncie. I tak się też stało. Wasze miasto rozłożyło się u stóp krzyża, żyje i rozwija się w jego zasięgu. I Zakopane, i Podhale. Mówią o tym również przydrożne kapliczki pięknie rzeźbione, z troską pielęgnowane. Chrystus towarzyszy wam w codziennej pracy i na szlakach górskich wędrówek. Mówią o tym kościoły waszego miasta, te stare, zabytkowe, kryjące w sobie całą tajemnicę ludzkiej wiary i pobożności, a także te nowe, niedawno powstałe dzięki waszej ofiarności, jak chociażby parafialny kościół Świętego Krzyża.
Umiłowani bracia i siostry, nie wstydźcie się krzyża. Starajcie się, na co dzień podejmować krzyż i odpowiadać na miłość Chrystusa. Brońcie krzyża, nie pozwólcie, aby Imię Boże było obrażane w waszych sercach, w życiu społecznym czy rodzinnym. Dziękujmy Bożej Opatrzności za to, że krzyż powrócił do szkół, urzędów publicznych, szpitali. Niech on tam pozostanie! Niech przypomina o naszej chrześcijańskiej godności i narodowej tożsamości, o tym, kim jesteśmy i dokąd zmierzamy, i gdzie są nasze korzenie. Niech przypomina nam o miłości Boga do człowieka, która w krzyżu znalazła swój najgłębszy wyraz.

W tych słowach papieskich mamy odpowiedź, dlaczego Krzyż jest tak ważny. Nie zostawia człowieka samym, On chce nas zbawić. Dla niewierzących mówi On o pewnej tradycji naszego narodu. W przyszłym roku będzie 1050 rocznica chrztu Polski. Rok 966 – to nie tylko początek chrześcijaństwa, ale początek obecności Krzyża w Polsce. To w tym Krzyżu można odkryć przejaw solidarności człowieka z człowiekiem. Jezus z Nazaretu – postać historyczna, dodaje swoje życie za prawdę, za wartości. Oddaje swoje życie z miłości do człowieka. Krzyż jest wyrazem przekreślenia egoizmu, jest przykładem mówienia o wspólnym dobru. Gdy tak się spojrzy na Krzyż to widzi się coś pięknego i wspaniałego. Krzyż, który jest w przestrzeni publicznej naszego kraju, to nie tylko symbol wiary, ale także znak miłości.

Następnie pojawiły się pytania od zebranych w katedrze.

Na spotkanie w Katedrze Łódzkiej przybyły delegacje ze wszystkich parafii Archidiecezji, aby poprzez udział w Dialogach w Katedrze, wspólnej modlitwie i adoracji Krzyża i Ikony Matki Bożej Salus Populi Romani, przygotować się do zbliżających się Światowych Dni Młodzieży w Krakowie w przyszłym roku.

Po adoracji Ksiądz Arcybiskup Metropolita poświecił miniatury Świętych Symboli ŚDM, a następnie odbyło się wyznanie wiary wszystkich zebranych w Katedrze. Następnie delegacje parafii Archidiecezji Łódzkiej otrzymały z rąk Arcybiskupa Jędraszewskiego miniatury Symboli ŚDM, by znalazły się w każdej parafii i przypominały o zbliżających się wydarzeniach w Krakowie.

Na zakończenie Metropolita Łódzki udzielił błogosławieństwa i zaprosił na kolejne dialogi już w listopadzie.