Podziękowanie arcybiskupa łódzkiego Marka Jędraszewskiego na zakończenie liturgii (wrzesień 2012)
16:11 | 02.09.2012 | Wyświetleń: 178
abp

Z okazji 45. rocznicy sakry biskupiej i srebrnego jubileuszu na Stolicy Piotrowej Ojciec Święty Jan Paweł II opublikował w 2004 roku książkę zatytułowaną Wstańcie, chodźmy! W końcowych fragmentach jej wstępu wyznawał: „Podjąłem próbę zapisania tych myśli, pragnąc podzielić się z innymi świadectwem o miłości Chrystusa, który przez wieki powołuje kolejnych następców Apostołów i za pomocą kruchych naczyń wlewa łaskę w serca braci. Temu wspominaniu nieustannie towarzyszyły słowa św. Pawła skierowane do młodego biskupa Tymoteusza „On nas wybawił i wezwał świętym powołaniem nie na podstawie naszych czynów, lecz stosownie do własnego postanowienia i łaski, która nam dana została w Chrystusie Jezusie przed wiecznymi czasami”. Zapis ten ofiaruję braciom w biskupstwie i całemu Ludowi Bożemu. Niech posłuży wszystkim, którzy pragną poznać wielkość posługi biskupiej, trud z nią związany, ale także radość, jaka codziennie towarzyszy jej wypełnianiu. Zapraszam wszystkich do wznoszenia ze mną Te Deum uwielbienia i dziękczynienia. Ze spojrzeniem utkwionym w Chrystusie, umocnieni nadzieją, która zawieść nie może, kroczmy razem drogami nowego tysiąclecia „Wstańcie, chodźmy!”.

Moi Drodzy, dzisiejsza uroczystość ingresowa jest szczególną okazją, by w świetle tych słów bł. Jana Pawła II zadumać się zwłaszcza nad miłością Chrystusa, ciągle powołującego następców Apostołów, owe kruche naczynia, poprzez które wlewa On łaskę w serca braci. Przed chwilą wyśpiewaliśmy Bogu Te Deum uwielbienia i dziękczynienia za ten dzień, który dał nam właśnie On. Trudno dzisiaj mówić o trudzie posługi biskupiej, natomiast na pewno należy przeżywać radość. Zanim więc podejmiemy wołanie Chrystusa „Wstańcie, chodźmy!”, by pełni nadziei dalej kroczyć drogami nowego tysiąclecia, pozwólcie, że na koniec wyrażę moją wielką radość i wdzięczność, najpierw ogromną wdzięczność wobec Ojca Świętego Benedykta XVI, który 11 lipca tego roku powołał mnie na stolicę metropolitalną łódzką i tę wdzięczność kieruję na ręce obecnego wśród nas arcybiskupa Celestino Migliore, nuncjusza apostolskiego w Polsce, dziękując także i jemu za to, że zechciał być dzisiaj razem z nami i wprowadzić mnie uroczyście na urząd arcybiskupa łódzkiego.

Wyrażam swoją wdzięczność obecnym tutaj księżom kardynałom, najpierw księdzu kardynałowi Józefowi Glempowi, Prymasowi Seniorowi Polski, następnie księdzu kardynałowi Zenonowi Grocholewskiemu, prefektowi watykańskiej Kongregacji Wychowania Katolickiego, za jego przyjazną obecność okazywaną mi od prawie czterdziestu już lat, a także za jego pełne serdeczności słowa, które zechciał przed chwilą wypowiedzieć.

Serdecznie dziękuję wszystkim obecnym tutaj i nieobecnym braciom w biskupstwie, księżom arcybiskupom i biskupom, członkom Konferencji Episkopatu Polski z jej przewodniczącym księdzem arcybiskupem Józefem Michalikiem za modlitwę, słowa serdecznych gratulacji i życzeń, jakimi zechcieli mnie obdarować. Dziękuję księdzu arcybiskupowi Józefowi Kowalczykowi, Prymasowi Polski, za jego przesłanie, które przed chwilą dane nam było usłyszeć. W sposób szczególny dziękuję księdzu arcybiskupowi Stanisławowi Gądeckiemu, metropolicie poznańskiemu, wiceprzewodniczącemu Konferencji Episkopatu Polski, z którym miałem radość i zaszczyt dziesięcioletniej współpracy w Poznaniu, oraz księdzu arcybiskupowi seniorowi Władysławowi Ziółkowi, memu bezpośredniemu poprzednikowi na biskupiej stolicy w Łodzi. Dziękuję także przybyłemu z daleka Księdzu Biskupowi Pińskiemu.

Bardzo dziękuję obecnym tutaj członkom, wysokim przedstawicielom bratnich Kościołów i wyznań chrześcijańskich. Wasza obecność, czcigodni bracia, jest niewątpliwie znakiem tej jedności, do której nas wszystkich Pan Jezus ciągle wzywa. Bóg zapłać.

Bardzo dziękuję za obecność, modlitwę i wspólnie sprawowaną Eucharystię tak licznym braciom kapłanom z Archidiecezji Łódzkiej, wyrażając równocześnie wielką wdzięczność za ich dar w postaci pastorału i pierścienia biskupiego. Dziękuję kapłanom z archidiecezji poznańskiej, zwłaszcza licznie przybyłym moim kolegom kursowym rocznika 1973. Dziękuję obecnym tutaj zakonnikom i zakonnicom, jak również wszystkim osobom życia konsekrowanego. Bardzo dziękuję Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej Panu Bronisławowi Komorowskiemu za skierowane do mnie okolicznościowe przesłanie. Dziękuję także obecnym tutaj przedstawicielom władzy państwowej i samorządowej miasta Łodzi oraz mego rodzinnego Poznania. Dziękuję ich magnificencjom Paniom i Panom Rektorom wyższych uczelni publicznych Łodzi i Poznania, a także księżom rektorom Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II i Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie.

Dziękuję bardzo i słowa serdecznych podziękowań kieruję do wszystkich obecnych na dzisiejszej uroczystości, drogich memu sercu braci i sióstr. Dziękuję mojej najbliższej rodzinie, przyjaciołom, a także wiernym świeckim z całej Polski, także i może spoza jej granic, którzy poprzez transmisję telewizyjną Telewizji Trwam oraz transmisję radiową Radia Maryja łączyli się przez te prawie trzy godziny duchowo tutaj w katedrze łódzkiej. Być może ich heroizm był większy niż nas wszystkich tutaj. Dziękuję mediom katolickim, poza Telewizją Trwam i Radiem Maryją, także „Niedzieli”, „Przewodnikowi Katolickiemu”, „Gościowi Niedzielnemu”, tygodnikowi „Idziemy” i wszystkim przedstawicielom innych mediów, które zechciały być razem z nami podczas tak ważnej uroczystości i tak ważnej historycznej chwili nie tylko dla archidiecezji łódzkiej. Niech wam wszystkim Pan Bóg obficie błogosławi. Bóg zapłać wszystkim z całego serca. Na zakończenie bardzo was wszystkich proszę, módlcie się za mnie, abym godnie wypełnił urząd, na który powołał mnie Pan. Szczęść Boże!